Óður til dansins

Ég hef dansað síðan ég man eftir mér. Þegar ég var ungabarn dönsuðu foreldrar mínir með mig í fanginu til að sefa eyrnabólgubarnið sitt. Fjögurra ára stóð ég fyrir daglegum danssýningum í stofunni heima, fimm ára hóf ég dansnám og átján árum seinna útskrifaðist ég sem atvinnudansari. Síðan þá hef ég helgað störf mín danslistinni og fengið tækifæri til að færa „stofuna heima“ í alþjóðlegt samhengi með sýningarferðum víða um lönd.

Ég man enn eftir “Er þetta Súperman?” dansinum í barnaskóla, fyrsta vangadansinum, hitanum á dansgólfinu á skemmtistöðum, þegar ég dansaði frá mér ástarsorg, fyrstu dansprufunni, fyrstu sýningunni sem atvinnudansari, óvæntum eldhúsdansi með mínum nánustu, þegar ég meiddist og gat ekki dansað og þegar ég notaði dansinn til að koma mér aftur á fætur.  Dansinn hefur verið mér sálufélagi, tjáningarform, líkamsrækt og atvinna.

Þegar ég dansa ein heima í stofu næ ég að gleyma stund og stað. Það lækkar í hávaða hversdagsins og áreitið minnkar. Ég heyri betur í sjálfri mér, heyri betur í líkamanum. Ég finn fyrir vöðvunum, liðunum, æðunum, beinunum. Andardrátturinn breytist, blóðið rennur örar og hjartað slær taktinn. Ég leyfi líkamanum að taka stjórn og innra lífið hrindir af stað öldu hreyfinga. Stundum eru þær hægar og mjúkar, aðra daga kröftugar og jafnvel harkalegar. Ég finn hvernig losnar um streituna og spennan minnkar. Ég renn saman við alheimsflæðið og næ dýpri tengingu við innsæið, sköpunarkraftinn, hjartastöðina og líkamann. Allt verður aðeins skýrara, aðeins mýkra, aðeins viðráðanlegra.

Þegar ég dansa með öðrum finn ég fyrir mannlegri tengingu. Rökhugsunin fær að hvíla sig og ég stíg inn í sameiginlegt flæði líkama. Líkama með ólíka reynslu og sögu. Líkama sem geyma djúpa visku og marglaga upplýsingar. Líkama sem dansinn sameinar þetta augnablik.

Þegar ég dansa á sviði upplifi ég annars konar tenginu. Ég finn hvernig öll skynjun verður næmari og ég upplifi valdeflandi kraft þegar ég mæti orkunni frá áhorfendum. Orkan mín og orkan þeirrra renna saman og listaverkið lifnar við. Dansinn er alþjóðlegt tungumál sem getur snert hug og hjörtu þvert á menningarheima. Hver og einn hefur frelsi til að skilja listaverkið á sinn hátt, út frá eigin reynslu og bakgrunni. Þannig verða til óteljandi sögur og óteljandi tengingar sem mynda vef langt út fyrir leikhúsið.

Ég hef upplifað á eigin skinni töframátt dansins og fundið fyrir umbreytandi krafti hans. Í mínum huga er dansinn heilandi afl sem getur stuðlað að sameiningu í heimi þar sem sundrung verður sífellt meira vandamál.

Ég óska þess að dansinn verði stærri hluti af lífi okkar allra. Ég óska þess að þjóðarleiðtogar heimsins fái tækifæri til að dansa sem oftast og nái þannig dýpri tengslum við innsæi sitt, samvisku, samkennd og mennsku, einir sér og hver með öðrum. Umfram allt óska ég okkur öllum frelsis til að dansa, hvar sem er og hvenær sem er.

Megi dansinn breyta heiminum til hins betra.

Lovísa Ósk Gunnarsdóttir